Inżynier inżynierii kosmicznej i satelitarnej zajmuje się projektowaniem, budową oraz testowaniem zaawansowanych systemów wynoszonych poza atmosferę ziemską. Do głównych obowiązków należy opracowywanie konstrukcji satelitów, planowanie misji oraz nadzór nad integracją komponentów elektronicznych i mechanicznych. Specjalista ten musi posiadać głęboką wiedzę z zakresu fizyki, mechaniki nieba oraz technologii materiałowych odpornych na ekstremalne warunki panujące w próżni. Osoba na tym stanowisku analizuje dane telemetryczne i rozwiązuje skomplikowane problemy techniczne związane z łącznością oraz zasilaniem obiektów orbitalnych. Kompetencje obejmują biegłość w modelowaniu CAD, programowanie systemów wbudowanych oraz umiejętność pracy w interdyscyplinarnych zespołach międzynarodowych. Praca ta wymaga niezwykłej precyzji, gdyż błędy w środowisku kosmicznym są zazwyczaj niemożliwe do naprawienia po starcie rakiety.
Inne neutralne płciowo nazwy stanowiska Inżynier inżynierii kosmicznej i satelitarnej:
- Osobatywa: Osoba inżynieryjna ds. kosmicznych
- Nazwa symetryczna: Inżynier/Inżynierka inżynierii kosmicznej i satelitarnej
- Nazwa funkcjonalna: Specjalista ds. systemów satelitarnych
- Dukatyw: Inżynieru kosmicznu
- Nazwa bezosobowa: Projektowanie i wdrażanie technologii kosmicznych
Inżynier inżynierii kosmicznej i satelitarnej na wesoło:
- Orbitalny Konstruktor / Orbitalna Konstruktorka - bo tworzą rzeczy, które kręcą się wokół nas szybciej niż myśli w poniedziałek rano.
- Zaklinacz/Zaklinaczka Satelitów - bo tylko oni rozumieją, dlaczego kawałek metalu 36 tysięcy kilometrów nad nami nagle przestał odpowiadać.
- Ambasador/Ambasadorka Stanu Nieważkości - dla osób, które codziennie zmagają się z problemami, których ziemska grawitacja nie jest w stanie ściągnąć na dół.